Kunst verlegt grenzen

In de grensstreek vind je veel Nederlanders die in Duitsland wonen. Duitsers die in Nederland wonen kom je iets minder vaak tegen. Maak kennis met Andreas Hetfeld (50). Hij is kunstenaar, komt uit Zuid-Duitsland en woont al jaren in Lent bij Nijmegen. Het verhaal van een veelzijdig man die de kunst van het leven meer dan machtig is.

Achtergrond

Andreas Hetfeld: “Ik ben geboren in Reutlingen, een dorp ten zuiden van Stuttgart. Als kind speelde ik veel buiten en zat ik vaak in de aarde te woelen. Ik had ook een fascinatie voor techniek. Verder deed ik aan speerwerpen op hoog, internationaal niveau. Hier komt een heleboel zelfdiscipline bij kijken om grenzen te verleggen. Kunstenaar zijn is ook werken met veel discipline en doorzetten. Dat wil ik graag voor mijzelf en in mijn werk: verkennen en mijn grenzen verleggen. Na mijn mechanicaopleiding werkte ik op het ontwikkelingslab van Mercedes Benz en deed keramiek-onderzoek. In 1989 kwam ik naar Nederland. De studie Kunsttherapie die ik op het oog had in Duitsland vond ik te veel georiënteerd op kunst en te antroposofisch. Via-via hoorde ik van een variant in Nijmegen waar zeer praktijkgericht werd lesgegeven over beeldend – en therapeutisch werken. Dit sprak mij erg aan.”

Kunst en waarde

AH: “Kunst is voor mij mensen aanzetten tot voelen en denken over persoonlijke en maatschappelijke onderwerpen. De verbinding leggen tussen mens en natuur. Ik wil iets meegeven over de schoonheid van de wereld, over de dood – en daarmee het leven – en over saamhorigheid. Maar kunst kan ook troost bieden en je diepste emoties raken. Kunst heeft geen gebruikswaarde, is in die zin ‘nutteloos’ en daarom van wezenlijk belang. Wij meten tegenwoordig alles af aan de materiële en economische waarde. Immateriële waarde wordt zeer onderschat. Kunst heeft grote invloed op onze maatschappij. Een goed voorbeeld is het project NEST in Antwerpen. In deze stad leven meer dan honderd culturen. De gemeente wilde iets laten maken om de sociale cohesie te versterken. Meer dan duizend mensen hebben geholpen bij de bouw van een gigantisch nest.”

Leven van de kunst

AH: “Als kunstenaar kan ik voldoende inkomen genereren als ik voldoende opdrachten werf. Daarom doe ik aan een vorm van acquisitie en dien ik ‘commercieel’ te zijn, ook al laat ik dat niet op de voorgrond treden. Je kunt het leren en het is een uitdaging. Het gaat uiteindelijk om het contact met mensen waardoor je opdrachten verwerft. Het geld dat je verdient is een blijk van waardering en helpt je om nieuw werk te scheppen. Regelmatig betrek ik derden bij mijn projecten, zoals bij een project in Kasteel Groenenveld in Baarn (NL). Doel van dit project was om groepen jongeren op een andere manier met natuur in contact te brengen. Ik bedacht het ontwerp en begeleidde het maken ervan.”

“Ook mijn vrije werk hoop ik uiteraard te verkopen. Uitgangspunt voor mij is dat ik dingen maak die ik zelf mooi en boeiend vind. Het gevaar van ‘vrije kunst’ is dat je op gegeven moment in eindeloze herhaling valt. Vooral als je succes hebt met een bepaalde manier van werken. Iets nieuws bedenken is dan risico nemen. Ik put uit een grenzeloze hoeveelheid aan materialen, zoals brons, aarde, hout en kunststof. Het hangt er maar vanaf wat een beeld of project nodig heeft, ook gezien het volume, de kleur, de weer- en vandalismebestendigheid, etc. In die zin is het ook wetenschappelijk uitdokteren. Ik put uit de ervaring van mijn studie mechanica en uit gesprekken met collega’s, ambachtsmensen en wetenschappers. In een goede kunstenaar schuilt vaak ook een ambachtelijk vakman.”

Grenzen

AH: “Er zijn niet zoveel verschillen tussen Duitsers en Nederlanders. De overeenkomsten zijn veel groter! Op de arbeidsmarkt zie je dat steeds meer mensen over de grens werken, zoals Nederlandse fysiotherapeuten die veel gevraagd zijn in Duitsland. In de kunstwereld zijn de grenzen die landen en mensen scheiden nog minder statisch. Je doet mee aan projecten in de hele wereld. Je werkt naast elkaar, eet met elkaar en werkt samen. Met mijn kunst probeer ik grenzen te verleggen in doen en denken. Mensen stil laten staan bij ‘waar we mee bezig zijn’. Ik weet niet of ik dingen kan veranderen, maar ik ben een mens met een boodschap. Niet iemand die werkt vanuit protest, daar ben ik te positief voor ingesteld.”

Auteur: Teersa van Wezel

Deel deze post op
468 ad

Stuur je reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>